title? what for?

1. k. – malowałam mu psychodeliczne obrazki, a on zawsze się śmiał i był zadymiarzem. mhm. dalej lubię zadymiarzy.

2. t. – mówił do mnie ‘kaśka’ i trenował ze mną biegi. zawsze czułam się przy nim idiotką.

3. łuuu, k. – długo i boleśnie. miał błękitne oczy i wszystko z nim było błękitne, najbardziej ja. i tak zostało do dziś.

4. a. – robiłam mu cały czas zdjęcia. deszczowo, w obcym kraju. poruzumiewając się za pomocą obrazów i gestów. dawał mi róże i nagle zniknął, nawet nie tęskniłam.

5. i. – niezobowiązująco. jeździliśmy pksami gdzie popadnie, albo stopem. a na stacjach benzynowych jedliśmy chipsy. robił mi zdjęcia i wmawiał, że jestem ładna. i pisał smsy na dobranoc.

6. w. – robił mi ciasteczka i prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. był dziwny. naprawdę dziwny. a później, już po wszystkim, płakałam mu w ramię. ale mnie nie głaskał.

7. m. – przez niego uzależnienie muzyczne, do dziś. przez niego intensywne trenowanie gry na gitarze. przez niego przez jakiś czas byłam sexi. (tak, tak, był taki czas, krótki, ale był) i lubił mnie w zielonej sukience! i uczyłam go chemii, a on mnie milczenia, hmmm.

8. m. – patrzył na mnie tak, jakby widział przeze mnie na wylot. krótko, bez znaczenia. śmiałam się, że to trochę, jakbyśmy byli nieznajomi, jakbyśmy nawet nie znali swoich imion, fascynujące.

9. a. – idealista. najbardziej, najintensywniej. miał błękitne oczy i taką delikatną skórę, że bałam się, że zrobię mu krzywdę. i był taki smutny. i miał mi kupić czarną szminkę, ale nie zdążył. jeszcze raz by się przydało zacząć, ale już nie istnieje. (ok, istnieje, ale nie kocha już życia aż do bólu, więc nie istnieje, hm?)

10. m. – *totalny mętlik w głowie* oglądaliśmy razem horrory i łaziliśmy po cmentarzach. najmroczniejsza para w mieście, ha. i lubiliśmy siedzieć nad odrą i patrzeć na wodę. jesienią. w deszczu. to było takie smutne…

11. i. – aaaa. długo i bezsensownie. dużo muzyki i zero zrozumienia. bez sensu, bez sensu. leżenie na podłodze i słuchanie jeffa lub jazzu. zmarnowane pół roku. nawet więcej. i nie lubił deszczu, pf. ale lubił siedzenie na krawężnikach.

12. t. – chyba nawet nie można brać tego pod uwagę, ale… mimo wszystko malowałam po nocach jego portrety (tak, to był kubizm, tak jakbym przewidywała już, co będzie później…) i całowaliśmy się na schodach tego dnia, gdy jakub zobaczył mnie po raz pierwszy (miliony wykrzykników)

13. j. – kurwa, trzynasty. tak jak ilość liter w jego imieniu i nazwisku. tak jak numer autobusu, którym do niego jeździłam. najbardziej fascynujące. nie-do-opisania.

14. t. – zupełnie nie powinnam brać go pod uwagę, ale… goniliśmy razem marzenia, czarowaliśmy, puszczaliśmy bańki i do dziś czytamy sobie w myślach. i się kochamy, bardzo bardzo.

15. w. – wie, że wanilia jest zielonkawo-żółta. i powinien być już zawsze, nawet jeśli nadal jest nie do końca.

tak, tak. coś ma się skończyć, żeby coś innego mogło się zacząć.
bo są święta (po raz pierwszy, ej!!!)

święta. wanilia, jazz, głupie filmy, czytanie samotności, niekontrolowane wybuchy śmiechu/płaczu w nieodpowiednich momentach, przewracająca się choinka, bieganie z tasakiem za szamanem, śnieg, zamarznięte okna, mroczna sukienka, stanie na głowie na łóżku szamana, mandarynki, żółty, ŻÓŁTY!!!, wspomnienia, genetyka, rybosomy z chemicznego punktu widzenia, mnóstwo soku pomarańczowego, zielone światełka, brak snu, jakub (niekoniecznie ten jakub, po prostu – jakub), miliony zmian.

tak. TAK.

jest właśnie tak, jak być powinno.
*uśmiech*