title? what for?

płaczę. wiem, że mnie posłuchasz. nie wiem. podejrzewam. pojedziesz. pewnie na dwa dni. nie na pięć, prawda? nie jedź na pięć, proszę. nie teraz. nie tuż przed. nie powiem ci nie jedź. ba, powiem ci – jedź.
jedź i. i co? to nic nie zmieni. nawet przy mnie nie jesteś w pełni szczęśliwy. chciałabym móc wyjechać z tobą. przecież wiesz. zostawiłabym wszystko. szkołę, ludzi. nawet rzekę. żebyś mógł być naprawdę szczęśliwy. bez tych momentów, gdy robi się pstryk i tęsknisz.
ja już nie tęsknię nawet za jakubem. ale przecież cię rozumiem. przecież to twój dom. to zawsze będzie twój dom, prawda? to trochę boli. tylko tak troszeczkę. ćśś.
więc jedź, po prostu jedź. nie pojedziesz?

czasem przeraża mnie to, że przede mną miałeś całe życie. i że to życie nadal jest dla ciebie tak ważne. że czasem chciałbyś do niego wrócić. ja tam nie pasuję, mnie tam nie ma.

pamiętasz? miłość to czasem za mało.
czuję się jakbym była tym -za mało-. twoje oczy są zbyt smutne.

to tylko progesteron.
to tylko pmsowa/ciążowa histeria.

a kiedy mówisz ‘chcę już wakację’ czuję się, jakbyś wbijał w moje serce ten najostrzejszy nóż z mojej kuchni, ten, którym zawsze kroimy pomidory. to tylko hormony. wcale nie. tak samo płakałabym wczoraj i przedwczoraj i tydzień temu. już nie mam siły.

nie mam siły udawać, że nie płaczę. nie mam siły.
wspieram cię ostatkiem tych sił, których nie mam.
nie mam siły. nie mam siły. nie mam siły.

po prostu jedź. na jebany miesiąc. jedź. przecież to twoje życie, przecież właśnie poczułam się, jakbym nawet nie była jego częścią. JEDŹ.