uporczywe c’est les vacances. a ja dalej nie mogę spać.
babcia mnie nie lubiła i odziedziczyłam po niej złe geny. to dlatego mnie boli i dlatego krzyczę i gryzę nadgarstki i płaczę i wyję i nie mogę spać.
ale summa summarum jest lepiej. mimo że wstawiam przecinki na oślep i płaczę, kiedy mówisz, że świetnie piszę. to nie ja. to to chore zwierzę we mnie.
powinnam tam być, tak? tak się mówi. (tak, możesz mieć deja vu, czytelniku) tak się mówi i tak jest.
więc wypatrzyłeś mnie w tłumie, gdzieś daleko, z tyłu. całą w czerni i tłumiącą płacz. więc to ci pomogło.
więc życie toczy się dalej.
dzisiaj: dużo słońca, dużo rozmów z nieznajomymi, dużo nienawiści w sobie, tj. acting-in.
jutro: smutek w jego oczach. a przecież nie mogę inaczej.
moment śmiechu i moment krzyku. a pomiędzy tym ja. ‘przyjedź do poznania’ od obcej kobiety w obcym pociągu. a obok siedziała japonka. czułam się, jakbym wcale dzisiaj nie zaspała. jakbym jeszcze się nie obudziła. poznań to jedyne, z czym nie mogę sobie poradzić. myślisz, że to to? początek chorób, początek śmierci?
nie wiem. ćśś. mam kapelusz i trampki, jestem waitsem.
powinnam tam być, tak? tak się mówi. kiedy ktoś cię kocha, potrzebuje cię. ale tak wcale nie jest.
leżał na stole i tylko ja, naprawdę tylko ja, widziałam to w jego oczach?
on teraz potrzebuje ciebie. tak, ciebie. nie kogoś, kogo kocha, tylko kogoś, kto kocha go. kto go przytuli i pogłaszczę. nie mogłabym tego zrobić z czystym sumieniem. nie ja.
