moi rodzice widzieli zorzę polarną obok swojego domu. a ja się cieszę, kiedy czasem widać w nocy gwiazdy przez okno. uh.

smutno. bardzo smutno.

1. nienawidzę cię.
2. było warto.

nerwowe odświeżanie maila w oczekiwaniu na wyniki z biologii. to smutne, mieć 5.5 z analizy i oblać biologię, studiując biotechnologię, prawda? całki są logiczniejsze od tryliona bezsensownych reakcji, których nawet się nie uczyłam („nie uczcie się szczegółów, na kolokwium będą same ogólniki”). odśwież odśwież odśwież. byle 3.

ale zamiast je zadać, schowałam się za biologią villego. może właśnie to zawsze powinnam robić. chować się. uciekać. nie narzucać.

a potem j. mówi, że się obrażam. nie obrażam. po prostu strasznie smutno liczy się samemu pierwiastki liczb zespolonych.

w sumie nie warto mnie słuchać, jestem niezrównoważona, a wczoraj uznałam rozdział o chemiosmozie za porywający. jestem jednym wielkim rozczarowaniem.

trzeba skupić się na solwatacji i żyć dalej. dobranoc.

napiszę to, co zaczęłam. historię z wielu paragonów, urwanych kartek, papierków po krówkach. dziś jest jeden z tych dni, gdy piszę na dłoniach. chusteczkach. lustrze.

wracasz. wreszcie łóżko nie będzie puste. na to warto czekać z piórem w dłoni.

kiedy na 5 minut usiądę, mają pretensje, że nie zrobiłam tego srego i owego.

RLY?!

chciałabym, żebyś lubił MNIE. tak jak kiedyś, kiedy. to wszystko tylko kolejne moje urojenia, prawda? bo kiedy ktoś mówi ‘nigdy nie zniknę’ to kurwa nic nie znaczy, tylko mi się tak wydaje.

już nigdy nie pokażę ci prawdziwej siebie. już nigdy nie dam ci się zranić. będę udawać kogoś innego. silną, normalną nie-blu. TAK.