lubię, gdy życzysz mi kolorowych snów.
tarot mówi, że nie mam racji. boję się, że wiem, o co chodzi. (i że za dużo wzięłam na siebie. fakt)
chłopcze, chłopczyku. nagle uświadamiamy sobie, że nic nie jest takim, jakim się wydaje. [my] (a kiedy zacząłeś mówić o lustrach, poczułam, że chcę ci dać buziaka. i dałam. mmm. nie zabijasz mojej spontaniczności. co za ulga)
(miałam dzisiaj zrobić coś złego. już to robiłam. i. dziękuję, że istniejesz)
śniłeś mi się. ale szaman obudził. miałam ładny sen, NIE BUDŹ MNIE – ładny? – mhm. spacerowałam po sparcie analizując, co się może stać z metalową kuleczką leżącą na obrusie, jeśli wyszarpnę spod niej obrus – zajebisty sen.
chłopcze, chłopczyku. uwielbiam analizować z tobą. i uwielbiam ten moment, gdy skaczę z radości, bo mamy algorytm, mamy, mamy, mamy! i teraz też mamy. choć ja nie do końca rozumiem, czemu w tym momencie wcale nie całkujemy, choć chyba powinniśmy, a ty nie rozumiesz, czemu nie ma v tylko -v… ale jest dobrze. zostań. na zawsze. jeśli pójdziesz do wroc, pójdę za tobą, nawet na chemię.
pachniesz mi zimą, śniegiem, herbatą parującą w mrok za oknem.
(choć oboje wiemy, że kocham tomasza. ale jakie to ma znaczenie, skoro tomasz nie kocha mnie i patrzy ze zdziwieniem, kiedy godzinami rozmawiamy o łyżwiarzach rzucających kamieniem?
zamkniemy ją w szafie! w pianinie! huh, nigdy nie czułam, że tak mocno gdzieś przynależę.
będziesz mi się dziś śnił. nie martw się, umieszcze w tym śnie też ją. i będziecie żyć długo i szczęśliwie. i to chyba trochę perwersyjne?! taki sen?!
staaaary, to tak, jakby mieli zagazować nas w auschwitz. gorzej -.-’
gdzie nie spojrzeć – książki. uroczo. a u artura wszędzie słowniki i płyty, lubię mieszkanie artura. lubię całego artura i jego flanelowe koszule. hm, ale oficjalnie rzecz biorąc, nie jesteśmy na ty. choć rozmawiamy o najbardziej osobistych sprawach. i o lutowaniu. hah, wiedziałem, że zejdziemy na ten temat, a ja naprawdę nie pamiętam, jak jest lutownica po angielsku. ja też. dobrze, że chociaż jakuba omijamy. choć on wie o jakuba, hm, przecież był świadkiem, gdy my. kasia, usiądź w innym miejscu, on przecież robi to, żeby cię rozproszyć i pokonać. on to robi, bo mnie kocha. to też.
było waniliowo. coraz bardziej lubię bauhaus. coraz płytsze są moje sny. żółty, czerwony i twoje palce dotykające jej twarzy. to było tak piękne, że mam ochotę odrzucić wszystkie poglądy nietzschego. dobre to to, co między wami.
